Wat is dyscalculie?

Dyscalculie is een stoornis die gekenmerkt wordt door hardnekkige problemen met het leren en vlot/accuraat oproepen/toepassen van reken-/wiskundekennis (feiten/afspraken) (definitie Ruijssenaars, Van Luit en Van Lieshout, 2004).

Er is sprake van een stoornis, omdat het ‘psychologisch’ functioneren van mensen met dyscalculie afwijkend van de rest van het functioneren is. De directe beschikbaarheid van feiten en afspraken – het leren onthouden – komt bij hen niet of onvoldoende tot stand in vergelijking tot wat zou mogen worden verwacht op basis van intelligentie en het aangeboden onderwijs.

Bovendien blijkt er een redelijke samenhang tussen dyslexie en dyscalculie te zijn, waarbij ze elkaar als psychologische vaardigheid voor een deel lijken te overlappen. Daarnaast blijkt uit de toenemende kennis uit neuropsychologisch onderzoek dat er sprake zou zijn van betrokkenheid van (en mogelijke uitval in) specifieke hersengebieden.

Hoogstwaarschijnlijk is dyscalculie van genetische oorsprong, omdat het meestal ook elders ‘in de familie’ voorkomt. Dyscalculie komt bij zo’n 2 à 3 procent van de leerlingen voor.
Dyscalculie kan samengaan met andere leer-, gedrags- en ontwikkelingsstoornissen (co-morbiditeit), zoals dyslexie en ADHD.

Bron: Ruijssenaars, A.J.J.M., Luit, J.E.H. van, & Lieshout, E.C.D.M. van (2004). Rekenproblemen en dyscalculie. Theorie, onderzoek, diagnostiek en behandeling. Rotterdam: Lemniscaat.